Saturday, October 30, 2010

മരണത്തില്‍ നിന്നും പ്രണയത്തിലൂടെ...


എങ്ങനെ തുടങ്ങണം എന്നറിയാത്തതിനാല്‍ ഇങ്ങനെ തുടങ്ങുന്നു. കാലത്തെ നെടുകെ പിളര്‍ത്തി ഞാന്‍ രണ്ടായി പകുക്കുകയാണ്; അയ്യപ്പനുള്ള കാലമെന്നും അയ്യപ്പനില്ലാത്ത്ത വറുതിയെന്നും . ഞാനിപ്പോള്‍ നില്‍ക്കുന്നത് ഹൃദയത്തില്‍ കനല്‍വാരിയിട്ട് ഈണമില്ലാതെ പാട്ടൂതിപ്പഴുപ്പിച്ച്ച് ആരില്‍ നിന്നും ആരിലേക്കുമല്ലാതെ നടന്ന ; മരണത്തില്‍ നിന്നും പ്രണയത്തിലൂടെ ജനിയുടെ പിന്നാംപുറങ്ങളിലേക്ക് മാഞ്ഞുപോയകവിതയില്ലാക്കാലത്തിലാണ്. ബിംബങ്ങള്ക്കൊണ്ട് മനസ്സില്‍ ചിന്കാരിമേളം കൊഴുപ്പിച്ചു പീടികതിണ്ണകളില്‍ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു ചിരിക്കുന്ന മാളമില്ലാത്ത പാമ്പ് മുഴുവന്‍ മാണിക്യവും നമുക്ക് തന്നു തലതല്ലാതെ , നിലവിളിക്കാതെ, യാത്ര പറയാതെ പിരിഞ്ഞുപോയി .

ഉള്ളില്‍ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും
ചതുരത്തില്‍ വേലികെട്ടി , ചേലിനൊരു പട്ട് പാവാട വൃത്തത്തില്‍വരിഞ്ഞുകെട്ടി കവിതകള്‍ വിലസുന്ന കാലത്ത് പൊള്ളുന്ന വെയില്പോലെ, തീക്കനല്‍ മഴപോലെ, ഹൃദയം പറിക്കുന്ന ശബ്ദത്തില്‍ കവിതകള്‍ പറഞ്ഞു നഗര വസന്തങ്ങളുടെ പിന്നാംപുറങ്ങളിലേക്ക് ; തെരുവിലേക്കിറങ്ങിവന്ന നമ്മുടെ അയ്യപ്പന്‍ മരണത്തിന്റെ അവസാന നിമിഷങ്ങളില്‍ പറയാന്‍കഴിയാതെ പോകുമായിരുന്ന ഒസ്സ്യത്തിലില്ലാത്ത രഹസ്യങ്ങള്‍ ഉറക്കെ പറഞ്ഞു യാത്രയായി. ശവപ്പെട്ടി ചുമക്കുന്നവരോട് തന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത് ഒരു പൂവുണ്ടെന്നും , ജിജ്ഞാസയുടെ ദിവസങ്ങളില്‍ പ്രേമത്തിന്റെ ആത്മതത്വം പറഞ്ഞുതന്നവളുടെ ഉപഹാരമായിരുന്നു അതെന്നും , അതിന്റെ ഇതളുകള്‍ ഇറുത്തെടുത്ത് മുഖത്തും രേഖകള്‍ മാഞ്ഞ കൈവെള്ളയിലുംവയ്ക്കണമെന്നും പൂവിലൂടെ തനിക്കു തിരിച്ചു പോകണമെന്നും പറയാന്‍ ഇനിയാര്‍ക്കു കഴിയും? എന്റെ ശവപ്പെട്ടി മൂടാതെ പോകൂ, എന്റെ ചങ്ങാതിമാരും ഒരുപക്ഷെ പ്രണയിനികളും മരിക്കുമ്പോള്‍ എന്നിലേക്ക്‌ വരുമെന്ന് പറഞ്ഞുപോയ ചങ്ങാതി. ജീവിതത്തില്‍ ഉടനീളംഅരാജകത്വം അഴിഞാടിയെന്നു സജ്ജനങ്ങള്‍ പഴിപറയുമ്പോള്‍ ജീവിക്കാന്‍ ഒരു ശ്രമം പോലുംനടത്താതെ കവിതയില്‍ ജീവിതം ഒളിപ്പിച്ച അമരത്വമാണ് നീയെന്നു പറയുന്നതാണ് എനിക്കിഷ്ടം.

വിശക്കുന്നവന്‍
ചെരുപ്പ് തിന്നുന്നതുകണ്ട് ചിരിച്ചതില്‍ പശ്ചാത്തപിക്കാന്‍ ഇനിയാരുണ്ട്? പക്ഷിതന്‍നെഞ്ചിലെ അസ്ത്രമൂരി മറ്റൊരു ശത്രുവിന്‍ നെഞ്ചിലേക്കെയ്യുന്ന വേവലാതികളുടെ കാലം വരയ്കാന്‍ഇനിയാരുണ്ട്? ഇനിയൊരു പ്രണയത്തിലൂടെ തിരിച്ചുവരുമോ?
പൂവുകളെല്ലാം നോവുകളെന്നുപാടി ഗ്രീഷ്മത്തെ സഖിയാക്കിയ മലയാള കവിതയുടെ വസന്തമാണ്നീയെന്നു പറയാനാണ് എനിക്കിഷ്ടം. വസന്തവും ശിശിരവും ഹേമന്തവും ഉള്ളപ്പോള്‍ ഗ്രീഷ്മത്തെപ്രണയിക്കാന്‍ തിരമാലകളുടെ വേദനകള്‍ ഏറ്റുവാങ്ങിയ നിനക്കല്ലാതെ മറ്റാര്‍ക്ക് കഴിയും?

ആരുമില്ലാത്ത
പ്രവാസത്തില്‍ മുകള്‍ ചുണ്ടില്‍ മുറിപ്പാട് ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ കടലിനെ പ്രണയിക്കില്ലെന്ന് ശഠിച്ച്ചിരിക്കുന്ന , കടലിന്റെ കുഞ്ഞോളങ്ങള്‍ നിന്റെ ഇത്തിരിപ്പോന്നകുഞ്ഞുടുപ്പിനോളം വരില്ലെന്ന് ഉറക്കെ പറയുന്ന നിശ്രബ്ദതയില്‍ നിന്റെ നീയില്ലാക്കാലം കൂടിഞാന്‍ ചേര്‍ത്ത് വക്കുന്നു . "ഞാന്‍ കുടിച്ച കണ്ണീരിനോളം വരില്ല കുടിച്ചു വറ്റിച്ച മദ്യം " എന്ന നിന്റെപ്രിയ വരി ഞാന്‍ മലയാളം മാത്രം പറയുന്ന എന്റെ സ്വന്തം പാലക്കാടന്‍ വൈകുന്നേരത്ത് , ഇരുട്ടില്‍, കണ്ണീരും കാസയില്‍ പകര്‍ന്ന നിന്റെ പ്രിയ പാനീയവും കലര്‍ത്തി ഞാന്‍ ഉറക്കെ പാടും;

" ഒരിടത്ത്
ഒരു മകളുണ്ടായിരുന്നു,
അച്ച്ചനാരെന്നറിയില്ല,
അമ്മയെ കണ്ടില്ല,
ഒരാള്‍ കുരുന്നു കൈപിടിച്ചു
തെരുവിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയ്
തെരുവിന്റെ പേരിന്നു
ചുവന്ന തെരുവ്"
പ്രണയവും വിശപ്പും അനാഥത്വവും മരണവും മരിക്കുന്ന കാലത്ത്
ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കും;
നീ മരിച്ചെന്നു.

Wednesday, August 25, 2010

ക്വട്ടേഷന്‍

കുല്സൂമ്മാ.....
നിന്റെയാട്ടിന്കുട്ടി
എന്റെ ആസ്റ്റെര്‍ ചെടികളെ
കടിച്ചു മുറിച്ച ദേഷ്യത്തിലാണ്
നിന്നെ ഞാന്‍ പ്രണയിക്കില്ലെന്ന് പറഞ്ഞത്.

ആട്ടിന്‍കുട്ടിയെ അറവുകാരന്
വില്‍ക്കുന്നതിനു മുന്‍പ്
ഒന്ന് നീ മറക്കരുതായിരുന്നു;

ആസ്റ്റെര്‍ പൂക്കളേക്കാള്‍ നിറമുള്ള പുല്‍മേടുകളില്‍
ആടിന്റെ പേരില്‍ മാത്രം വീട്ടില്‍ നിന്നിറങ്ങിയ
പ്രണയകാലങ്ങള്‍ .

Tuesday, July 6, 2010

മണ്ണൊലിച്ചുപോയ മയ്യഴി


'ഓല് ബോംബിട്ടൂല്ല വെള്ളക്കാര് നല്ലോലാ" കുറുമ്പിയമ്മ സ്വന്തം ആത്മാവിനോടെന്നപോലെ മന്ത്രിച്ചു. ഇത് മയ്യഴി; തീ തുപ്പുന്ന വിപ്ളവം നെഞ്ചിലേറ്റിയ യുവത്വവും വെള്ളക്കാരെ ആരാധിച്ചുപോന്ന കുറമ്പിയമ്മമാരുടേയും കുഞ്ചക്കന്മാരുടേയും
നാടന്‍ ചിന്തകളും പരസ്പരം ഇട കലര്‍ന്ന് ഒഴുകുന്ന മയ്യഴിപ്പുഴയുടെ തീരം. വെള്ളിയാങ്കല്ലിന് മുകളില്‍ സീറോ ഗ്രാവിറ്റിയില്‍ പറക്കുന്ന ആത്മാക്കളും പുതുപ്പിറവികളും രക്തത്തില്‍ ചാലിച്ച് യുവ ഞരമ്പുകളിലേക്കാവാഹിച്ച എം.മുകുന്ദന്‍ അന്നെഴുതിയത് വെറും നോവലായിരുന്നില്ല, കണ്ണൂരിന്റെ ചരിത്രത്തില്‍ കാണുന്ന ഫ്രഞ്ചുകാരും കാണാത്ത മനുഷ്യരും ഒരുമിച്ച് കലഹിക്കുകയും സ്നേഹിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ജീവിതമായിരുന്നു. ദാസനും പപ്പനും കുഞ്ഞനന്തന്‍ മാഷും പറഞ്ഞത് ഒരു നാടിന്റെ സ്വാതന്ത്യത്തെക്കുറിച്ച് മാത്രം. കമ്മ്യൂണിസം എന്ന ഹ്യൂമാനിസത്തെക്കുറിച്ച് കാണാന്‍ നമ്മളില്ലെങ്കിലും നാട്ടില്‍ സമാധാനം വരണം, സ്വാതന്ത്യം
കിട്ടണം എന്ന് ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ആഗ്രഹിച്ച മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ ഇതിഹാസമായിരുന്നു അത്.
mayyazhi.jpg
ഒരു പുതുയുവത്വത്തിന്റെ തിരിച്ചുവരവിനായിരുന്നു മുകുന്ദന്‍ പറഞ്ഞ കമ്മ്യൂണിസം. എല്ലാ വേദനകളില്‍ നിന്നും മോചനം തരുന്ന വേദ ഗ്രന്ഥമായിരുന്നു കമ്മ്യൂണിസ്‌റ്‌ മാനിഫെസ്‌റോ. വിശപ്പും ദാഹവും മാത്രമല്ല കാമവികാരത്തെപ്പോലും ശമിപ്പിക്കാന്‍ ശേഷിയുള്ള പുസ്‌തകം. 'ലോക തൊഴിലാളികളേ സംഘടിക്കൂ, നഷ്ടപ്പെടാന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക്‌ കൈവിലങ്ങുകള്‍ മാത്രം' ; മാനിഫെസ്‌റോയിലെ ഈ അവസാന വാചകം ആദ്യമായി വായിച്ചപ്പോള്‍ തനിക്ക്‌ സ്‌ഖലനം സംഭവിക്കുന്നു എന്ന്‌ തോന്നിയ പപ്പന്‍. ഒരു പ്രത്യയശാസ്‌ത്രത്തെ ഇത്രയും ആത്മാര്‍ത്ഥമായി ഉള്ളിലേക്കാവാഹിച്ച പപ്പന്‍മാരുടെ മയ്യഴി. അങ്ങനെ ഒരു മയ്യഴി ഉണ്ടായിരുന്നു എന്ന്‌ സ്വപ്‌നം കാണാന്‍ കഴിയാത്ത, സത്യത്തിന്‌ ഷണ്ഡത്വം ബാധിച്ച ഒരു കാലത്ത്‌, ദാസന്റെയും പപ്പന്റെയും നാട്ടില്‍ കമ്മ്യൂണിസം തിരഞ്ഞ്‌ തളര്‍ന്നില്ലെങ്കിലേ അതിശയമുള്ളൂ.

തിരഞ്ഞ്‌, തിരിച്ചു പോകുന്നതിനു മുമ്പ്‌ ചില നിലവിളികള്‍ക്ക്‌ കാതോര്‍ക്കാം. മനുഷ്യന്റെ ഒരു തുള്ളി ചോരക്ക്‌ ഒരു കിരീടത്തിനേക്കാള്‍ വിലയുണ്ടെന്ന്‌ പറഞ്ഞ പപ്പന്റെ ഹ്യൂമാനിസത്തില്‍ നിലവിളികള്‍ക്ക്‌ സ്ഥാനമില്ല. കൊമ്മിസാറെ കുത്തിക്കൊന്ന്‌ നാടുവിടുമ്പോള്‍ പപ്പന്‍ ആക്രോശിച്ചിരുന്നില്ല. അതൊരു നാടിനുവേണ്ടി, ജനതക്കുവേണ്ടിയായിരുന്നു. നമ്മള്‍ കേള്‍ക്കുന്ന നിലവിളി കണ്ണൂര്‍ മൊകേരി ഈസ്‌റ്‌ യു.പി സ്‌കൂളില്‍ നിന്നാണ്‌. നേരം രാവിലെ 10.40. ആറാം ക്‌ളാസ്സ്‌. പതിനൊന്നും പന്ത്രണ്ടും വയസ്സു വരുന്ന കുട്ടികള്‍ക്കു മുമ്പില്‍ തങ്ങളുടെ സര്‍വ്വ വിജ്ഞാനിയായ മാഷ്‌ നില്‍ക്കുന്നു. ഇടിത്തീപോലെ വര്‍ഗ്ഗശത്രുവിനെ ഉന്മൂലനം ചെയ്യുന്ന നല്ലനടത്തിപ്പുകാര്‍ ചാടിവീഴുന്നു. പ്രതികള്‍ 2,3,6 ക്രമത്തില്‍ കിഴക്കുനിന്നും, 1,4,7 ക്രമത്തില്‍ പടിഞ്ഞാറു നിന്നും തങ്ങളുടെ മുന്നില്‍ നില്‍ക്കുന്ന അദ്ധ്യാപകനെ വെട്ടിയും, അടിച്ചും നിലവിളികള്‍ തൊണ്ടയിലടച്ച ചില നിമിഷങ്ങള്‍ സമ്മാനിക്കുന്നു. ഇതാണോ ദാസന്റെ കമ്മ്യൂണിസം എന്ന ഹ്യൂമാനിസം ? പപ്പന്റെ ജനങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടിയുള്ള രക്തച്ചൊരിച്ചില്‍ ഇതാണോ ? അല്ല, ഇത്‌ കണ്ണൂരിന്റെ ശക്തി തെളിയിക്കല്‍ രാഷ്ട്രീയം... അപ്പോള്‍ മയ്യഴിയോ? മയ്യഴിയുടെ വളക്കൂറുള്ള മണ്ണ്‌ ഒലിച്ചുപോയി. സ്‌നേഹത്തിന്റെയും സമത്വത്തിന്റേയും വിത്തിനി മയ്യഴിയില്‍ മുളക്കില്ല. ചെവിയോര്‍ക്കൂ... ഇനിയും കേള്‍ക്കാം. ഇപ്പോള്‍ കേള്‍ക്കുന്നത്‌ ബഹളമല്ല. ഒരു പച്ച മനുഷ്യനെ ക്‌ളാസ്സ്‌ മുറിയിലിട്ട്‌ വെട്ടി നുറുക്കിയ ധീര യോദ്ധാക്കളെ വെറുതെവിട്ടതിന്റെ ആഹ്‌ളാദ പ്രകടനം. ഒരു പ്രത്യയശാസ്ത്രം മുതലാളിത്ത സാമ്പത്തിക ശാസ്‌ത്രമായി പരിണമിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന കലാപങ്ങളാണിതൊക്കെ.

mukundan2.jpg
വിരോധാഭാസത്തിന്റെ മുദ്രാവാക്യത്തില്‍ മുതലാളിമാര്‍ ഭയന്നിരുന്ന ഒരു മാര്‍ക്‌സിയന്‍ ഭൂതം കുപ്പിയിലാക്കപ്പെട്ടു എന്ന വെളിപ്പെടുത്തലുകള്‍ കേള്‍ക്കാം നമുക്ക്‌. കേരളം 'ഞങ്ങള്‍ മാത്രം വിവരമുള്ളവര്‍' ഭരിക്കുന്ന നാട്‌ എന്ന അഹങ്കാരത്തിന്റെ വെളിപ്പെടുത്തല്‍ 'ലോക തൊഴിലാളികളെ സംഘടിക്കുവിന്‍' എന്ന്‌ വായിച്ച്‌ സ്‌ഖലനം സംഭവിക്കണമെങ്കില്‍ വിവരമുള്ള ഞങ്ങള്‍ സ്വയംഭോഗം ചെയ്യണം എന്ന വെളിപ്പെടുത്തല്‍.
ഒരു കൊളോണിയന്‍ സംസ്‌കാരത്തില്‍ മുകുന്ദന്റെ കുറുമ്പിയമ്മക്ക്‌ ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. വെള്ളക്കാര്‍ കൊല്ലില്ല ബോംബിടില്ല എന്നൊക്കെ. അത്‌ അധിനിവേശത്തിന്റെ ഉള്‍പ്പൊരുളറിയാത്ത കുറുമ്പിയമ്മക്ക്‌ വെള്ളക്കാരിലെ മനുഷ്യന്‍മാരുമായുണ്ടായിരുന്ന ആത്മ ബന്ധമായിരുന്നു. അവരോട്‌ സന്ധിയില്ലാ സമരത്തിലേര്‍പ്പെട്ടിരുന്ന കമ്മ്യൂണിസ്‌റ്‌കാരോട്‌ നീരസമുണ്ടായിരുന്നു അവര്‍ക്ക്‌. നാട്ടിന്‍പുറത്തുകാരിയുടെ ഈ നിഷ്‌ക്കളങ്കതയെയാണ്‌ സാമ്രാജ്യത്വശക്തികള്‍ ചൂഷണം ചെയ്‌തുപോന്നിരുന്നത്‌. അതില്‍ ചിന്തിക്കുന്ന യുവാക്കള്‍ വേറിട്ട്‌ ശബ്ദങ്ങള്‍ പുറപ്പെടുവിച്ചപ്പോഴാണ്‌ വിപ്‌ളവമുണ്ടായത്‌; വെള്ളക്കാര്‍ക്കെതിരെ, ഭൂ പ്രഭുക്കന്‍മാര്‍ക്കെതിരെ, മേലാള ഭരണകര്‍ത്താക്കള്‍ക്കെതിരെ ,കമ്യൂണിസം ഒരു മതമാവുകയായിരുന്നു. ചുഷിതരും മര്‍ദ്ദിതരും തങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി പൊരുതാനും വാദിക്കാനും ആരൊക്കയോ ഉണ്ടെന്ന്‌ അഹങ്കരിച്ചിരുന്ന കാലം ആ വസന്തത്തില്‍ നിന്ന്‌ കേരളത്തലെ അടിസ്ഥാന വര്‍ഗ്ഗം തൊട്ടുകൂടായ്‌മയുടെ ഗ്രീഷ്‌മത്തിലേക്ക്‌ നടന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. മതങ്ങള്‍ പ്രത്യയശാസ്‌ത്രങ്ങളെ ശാസിക്കുന്നു. വരുതിയിലാക്കുന്നു. നിശബ്ദമാക്കുന്നു. വെള്ളത്തിനുവേണ്ടി സമരം ചെയ്യുമെന്ന്‌ കരുതിയവര്‍ വെള്ളം കൊണ്ട്‌ കളിസ്ഥലമുണ്ടാക്കുന്നു. ഒരു സമൂഹത്തെ അസമത്വങ്ങളില്ലാതെ കൊണ്ടു നടക്കേണ്ടവര്‍ കച്ചവടത്തിന്റെ പുതിയ മേഖലകള്‍ തേടിപ്പോകുന്നു.


പപ്പന്‍മാര്‍ കൊലപാതകികളായത്‌ ഒരു വ്യവസ്ഥിതിക്കെതിരെയുള്ള പോരാട്ടത്തിനായിരുന്നു. ഭഗത്‌ സിങ്ങും രാജ്‌ ഗുരുവുമൊക്കെ രക്തസാക്ഷികളായത്‌ ചൂഷണത്തനെതിരെ പടപൊരുത്തിക്കൊണ്ടായിരുന്നു. ഒരു നാടിനുവോണ്ടി കൊലപാതകികളായ കമ്മ്യൂണിസ്‌റുകാര്‍. ഇന്നത്തെ കൊല്ലും കൊലയും പാര്‍ട്ടിക്കുവേണ്ടി മാത്രം. ശക്തി തെളിയിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി അരാജകത്വം അഴിച്ചുവിടുന്ന ക്വട്ടേഷന്‍ ഗുണ്ടകള്‍ വിലസുന്നു, മാഫിയകള്‍ വിലസുന്നു, തീവ്രവാദികള്‍ കേരളത്തിന്റെ മുക്കിലും മൂലയിലും തീവ്രവാദത്തിന്റെ ഉന്നത വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ നടത്തുന്നു. അതെല്ലാം ആരുടേയോ പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ ആണെന്ന ഭാവത്തില്‍ ഒരു കമ്മ്യൂണിസ്‌റ്‌ ഭരണകൂടം പാര്‍ട്ടി ശക്തിപ്പെടുത്താന്‍ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ആര്‍ക്ക വേണ്ടി ? ഞങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടി; പ്രസ്ഥാനത്തിനും വ്യക്തികള്‍ക്കും വേണ്ടി ഒരു സ്ഥാപനം. ദാമു റൈറ്റര്‍മാര്‍ ചോരയും നീരും കൊടുത്ത്‌ കുഞ്ഞനന്തന്‍മാര്‍ ആത്മധൈര്യവും, വിവേകവും, ദീര്‍ഘ വീക്ഷണവും കൊടുത്ത്‌ വളര്‍ത്തിയ; ഒരു നാടിന്റെ സ്വാതന്ത്യ്രത്തിനും, സമാധാനത്തിനും, പുരോഗതിക്കും വേണ്ടി മാത്രം ശ്വാസം വലിച്ചിരുന്ന ദാസന്‍മാരും പപ്പന്‍മാരും വെള്ളിയാങ്കല്ലിലേക്ക്‌ പറന്നിരിക്കുന്നു. പകരം പഴയ ഗ്വിറ്റാറില്‍ വിപ്‌ളവഗാനസ്‌മരണകള്‍ ആലപിച്ച്‌ ദാര്‍ഷ്ട്യത്തിന്റെ ഇരുട്ടുമുറിയില്‍ ഷണ്ഡനായ ഗസ്‌തേനെപ്പോലെ പാര്‍ട്ടിക്കു വേണ്ടി മാത്രം ഒരു പാര്‍ട്ടി ജനങ്ങള്‍ക്ക്‌്‌്‌ മുഖം കൊടുക്കാതെ ജീവിക്കുന്നു.


വര്‍ഗ്ഗ ശത്രുക്കളില്ലാത്ത, പ്രഭുക്കന്‍മാരില്ലാത്ത കേരളത്തില്‍, സാമ്പത്തികാസമത്വവും ആള്‍ ദൈവങ്ങളും ഈഴവനും നായരും സഭയും വിശുദ്ധയോദ്ധാക്കളും അരങ്ങു തകര്‍ക്കുന്ന 'വിവരമുള്ള ഞങ്ങള്‍' ഭരിക്കുന്ന കേരളത്തില്‍ വികസനം വരും, ഒരുമ വരും, സമത്വം വരും എന്നൊക്കെ ആശിച്ച്‌ മരിച്ച ദാസന്‍മാരെ, പപ്പന്‍മാരെ, കുഞ്ഞനന്തന്‍മാരെ വെള്ളിയാങ്കല്ലിനു മുകലില്‍ ഒരപ്പൂപ്പന്‍ താടിപോലെ പറന്നു നടക്കുന്ന നിങ്ങള്‍ കാത്തിരിക്കുവിന്‍, ഉടന്‍ തന്നെ നിങ്ങള്‍ ഒരു തെറ്റു തിരുത്തല്‍ രേഖ ചമക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. നിങ്ങളുടെ ചോര കൊടുത്ത്‌ പണിതുവളര്‍ത്തിയ പ്രസ്ഥാനം നിങ്ങള്‍ക്കൊപ്പം വെള്ളിയാങ്കല്ലിനു മുകളിലൂടെ സീറോ ഗ്രാവിറ്റിയില്‍ പാറിപ്പറക്കുമ്പോള്‍ ആര്‍ക്കാണ്‌ തെറ്റിയതെന്ന്‌ കണ്ടുപിടിച്ച്‌ മൂപ്പന്‍ സായ്‌പിന്റെ ബംഗ്‌ളാവിന്‌ പുറത്ത്‌ ജനങ്ങള്‍ വായിക്കാന്‍ പാകത്തില്‍ ഒരു തെറ്റു തിരുത്തല്‍ രേഖ പരസ്യപ്പെടുത്തുവാന്‍ സമയമായിരിക്കുന്നു.

നിങ്ങള്‍ക്കായിരമഭിവാദ്യങ്ങള്‍......

Published in nattupacha online magazine.


Friday, June 25, 2010

'ഴ'

അഴകേ
വാക്കുകളില്ല പറയാന്‍
നീ നടന്നകന്ന കാലം മുതല്‍ .

കുംബാരന്റെ കുഴയിലൊരു
വഴുവഴുപ്പില്ലായ്മ
കലങ്ങള്‍ പണിയാന്‍ കഴിവതും നോക്കി
കുഴപ്പമാണ് ; കുറയുന്നു മണ്ണിലെന്തോ.

മനസ്സിലെന്തോ നിഴല്‍ മറയ്ക്കുംപോലെ
കാതിലൊരു മുഴക്കമാണ്‌ എപ്പോഴും.
കാഴ്ചയിലും എന്തോ മിഴിഭ്രംശം

പ്രണയമൊഴുകിയ വഴികളില്‍
കൊഴിഞ്ഞ ഒരു പീലിപോലുമില്ല.

പാഴ്ചെടികള്‍ പറമ്പില്‍ക്കയറി
ആഴ്ചകള്‍ കഴിഞ്ഞു
പോഴന്‍ കുമാരന്‍ തിരിഞ്ഞു നോക്കുന്നില്ല
ഷാപ്പില്‍ കഴിപ്പും കിടപ്പും; കഴുവേറി.

കുഴപ്പം പിടിച്ച കണക്കുകള്‍ ചെയ്തെന്റെ
മകന്‍ തളര്‍ന്നുറങ്ങുമ്പോള്‍
തകഴിയെ സ്വപ്നത്തില്‍ കണ്ടത്രെ
അഴകിന്റെ ചിരിയാണ് പോലും
കയറിന്റെ പിരിപോലുള്ള
ഇഴപിരിയാത്ത ചിരി

മഴ വരുമോ അമ്മേ?
പുഴയില്‍ തുണിയലക്കാന്‍ പോകാം?

Monday, June 14, 2010

ചോര്‍ച്ച

ഒരു മഴ
ഒരു ചിരി
ഒരു പ്രണയം
എല്ലാം പെട്ടെന്നാരുന്നു
മഴ തോര്‍ന്നു
ചിരി മാഞ്ഞു
പ്രണയം പെയ്തു ചോര്‍ന്ന്‍
അകായിയിലെ അലുമിനിയം പാത്രത്തില്‍
ടിക്ക് ടിക്ക് എന്ന് ഉറക്കം കെടുത്തുന്നു .

Tuesday, May 25, 2010

പ്രണയകാലം

നീയെന്റെ പ്രാണനാണ്‌
പക്ഷെ നീ പോയിട്ടുമെന്തേ പ്രാണന്‍ നിലച്ചില്ലാ??
നീയെന്റെ പ്രാണന്‍ അല്ലായിരുന്നിരിക്കാം.

പ്രിയപ്പെട്ടവളെ നിനക്ക് ഞാനെന്റെ ഹൃദയം തന്നിരിക്കുന്നു;
പ്രണയം പൊള്ളി പനിക്കുന്നോരെന്‍ ഹൃദയം
മഴത്തുള്ളികള്‍ തളിരിലകളിലൂടെയിറങ്ങി
പുഴയാകുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ ഹൃദയം ഒന്നിളകി,
പുളകം പ്രളയമായി.
അപ്പോളന്നു ഞാന്‍ ഹൃദയം തന്നില്ലായിരിക്കാം, ഭാഗ്യം.

പഴയവള്‍ പാപിയാണ് സ്നേഹമില്ലാത്തവള്‍
നീയാണെന്‍ ഉണ്മൈ കാതലി,
നിന്റെ മുത്തങ്ങള്‍ മരണം വരെ മറക്കില്ല
എന്ന് ഒറ്റ ശ്വാസത്തില്‍ പറഞ്ഞതിന പിറകെ
പഴയവള്‍ വിരലുകള്‍ കൊണ്ടൊന്നു തൊട്ടു
തുടച്ചെന്‍ കണ്ണീരും നിന്‍ മുത്തത്തിന്‍ വടിവുകളും

മനസ്സറിയാതെ വാക്കുകള്‍ വഴുതിപ്പോയ്
പഴയവളെ, നീയാണെന്‍ മഴക്കാലം
മറ്റവള്‍ കൊടും പാപി
പ്രണയം ഉരിച്ചിട്ടിട്ടിഴഞ്ഞുപോയ്;
പാമ്പിനെപ്പോലെ.

Saturday, May 22, 2010

സാമൂഹ്യപാഠം

വിപ്ലവം ഏതോ തോക്കിന്കുഴലില്‍
ഒച്ചയടച്ചുപോയോരീ കെട്ടകാലത്ത്‌
പിറക്കുമോ ഒരു പുത്രനെങ്ങിലും
രക്തസാക്ഷിയാകാന്‍ ; വെറുതെ?

കൊടുകാമൊരു കൊട്ടേഷന്‍
പത്രത്തിലെന്നും തര്‍ക്കുത്തരം പറയുന്ന
പരിഷയ്ക്ക്,
തടിയൂരാം പതുക്കെ മാധ്യമ സൃഷ്ടിയെന്നുരിയാടി .

വേണേല്‍ പടാമല്‍പ്പം പുലയാട്ടും,
കൊടുമയെന്നു പറയും ജനം അല്‍പനേരം,
പിന്നെയുമടയുമൊച്ച ;
വാചകവീരനെ വിടാം
മറുപടി മറുഭാഷയിലാക്കാം
മനസ്സിലാകരുത്‌ മുഖ്യനുപോലും

തിരുത്തല്‍ രേഖയില്‍ എല്ലാം തിരുത്താം
കുരുതക്കേടെന്നു തോന്നാത്തവിധം .
വേണേല്‍ വിളിക്കമൊരു ഇങ്ക്വിലാബ്
അട്ടത്തില്‍ കെട്ടിത്തൂങ്ങിയ സിലിഗുരിക്കാരന്‍
വൃദ്ധവിപ്ലവം സന്യാലിനും
അവരല്ലേ നമുക്കീ റിയല്‍ എസ്റ്റേറ്റ്‌ കാടുകള്‍
പതിച്ചുതന്നത് .

രക്തസാക്ഷികള്‍ അമരന്മാര്‍
അമരന്മാരവര്‍ ധീരന്മാര്‍
അവരാനവരുടെ ചേതനയാണേ
ചര്മ്മക്കട്ടി ക്വാളിറ്റി...

Saturday, April 10, 2010

മണ്ണിര കമ്പോസ്റ്റ്

പാടം പകുത്തിട്ട വഴിക്കണക്കുകള്‍
വീടിന്റെ ഉത്തരം മുട്ടിയപ്പോഴാണ്‌
കെട്ടുതാലി വില്‍ക്കാന്‍ നിന്റെ
കഴുത്തില്‍ പിടിച്ചത്.

പലിശക്കാരന്റെ മുറുക്കിച്ചുവപ്പിച്ച
പുലഭ്യം നിറഞ്ഞ മണ്‍ചട്ടിയില്‍
പ്രണയം തിളപ്പിയ്ക്കാന്‍ വെള്ളമില്ലാതായപ്പോഴാണ്
നിന്റെ ഹൃദയം കുഴിച്ചു ഞാന്‍
ഉറവ വറ്റിച്ചത്.

നാളെ പുലരുമ്പോള്‍,
അയല്‍ക്കൂട്ടം വന്നുനിന്‍ ചിരിയുടയ്ക്കും
പച്ചക്കതിരുകള്‍ ചായം മുക്കിയ
എന്റെ പ്രതിമയില്‍ കാര്‍ക്കിച്ചു തുപ്പും

നിന്റെ കവിളിലൂടെ പ്രണയത്തിന്റെ
അവസാന തുള്ളിയും ചോര്‍ന്നുപോകും മുന്‍പ് വിട
വയ്യെനിക്ക്‌ പറയാന്‍ ഞാന്‍ കുഴിച്ച
മണ്ണിരക്കുഴിയിലെ വഴുവഴുത്ത പഴുതുകള്‍,
പൊറുക്കുക.

Friday, March 12, 2010

അവസാനത്തെ അത്താഴം

ആകാശം മേല്‍ക്കൂരയും
പാടവരമ്പുകള്‍ ചുമരുകളും
പതിനായിരം മഴത്തുള്ളികള്‍
ഒരുമിച്ചു പെയ്തിറങ്ങുന്ന
നെല്‍മണികള്‍ വിളഞ്ഞുനില്‍ക്കുന്ന
തണുപ്പുള്ള ചതിപ്പായിരുന്നു
എന്റെ വീട്.

ഒരിക്കലും നടന്നകലാന്‍ കഴിയാത്ത
ചേറിന്‍ പിടിച്ചുവലികളില്‍നിന്നും
നിന്നിലേക്ക്‌ വന്നപ്പോള്‍
കാടുപിടിച്ച മുടിയില്‍ മുറുകെപ്പിടിച്ചു
നെഞ്ചോടമര്‍ത്തി നീയെന്നെ പ്രണയിച്ചു.

ഇരുമ്പും കല്ലുമുള്ള മേല്‍ക്കൂരയും
ചായം കൊടുത്ത കല്ലുകള്‍ പാകിയ
നടവഴിയുമുള്ള നിന്റെ വീടുകണ്ടപ്പോള്‍
നെഞ്ചൊന്നു പിടച്ചു.
ജനലില്‍ തൂക്കിയിട്ട നിന്റെ ഈറന്‍ തുണികള്‍
കണ്ടപ്പോള്‍ ആശ്വസിച്ചു ; ചെങ്കല്‍ ചുമരുകള്‍ക്കു
തീര്‍ച്ചയായും നിന്റെ മണമുണ്ടാകും.

ഒടുവില്‍ പിറകിലെ ചായ്പ്പിലിരുത്തി
ചോറും പലഹാരങ്ങളും തന്നു
നീയെന്നെ പ്രണയിച്ചു;
തോട്ടുകൂടാത്ത പ്രണയം.
തുളുംബിയ കണ്ണുകള്‍ തുടക്കാതെ
തിരിച്ചു നടക്കുമ്പോള്‍
മഴവില്ലായിരുന്നു കണ്ണുകളില്‍
പാടത്തും പറമ്പിലുമൊക്കെ
മഴവില്ലുകള്‍.

Sunday, February 7, 2010

‘യു മാരി മൈ മദര്‍’


മാലദ്വീപ് എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? കേട്ടാല്‍ തോന്നും നാലുപാടും വെള്ളത്താല്‍ ചുറ്റപ്പെട്ട് കിടക്കുന്ന ഒരു ദ്വീപ് അല്ലെങ്കില്‍ രാജ്യം. കാര്യം ശരിയാണെങ്കിലും ഈ രാജ്യത്തിന് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി ഒരു പാട് പ്രത്യേകതകളുണ്ട്. ഇന്ത്യയ്ക്ക് തെക്ക് പടിഞ്ഞാറ് ഇന്ത്യന്‍ മഹാസമുദ്രത്തില്‍ ലക്ഷദ്വീപ് സമൂഹത്തിന് തൊട്ടുതാഴെ ഒരു മാലപോലെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തില്‍ പരം ദ്വീപുകള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതാണ് ഈ ചെറുരാജ്യം. ഇതില്‍ വെറും ഇരുനൂറ് ദ്വീപുകളിലേ ആള്‍ത്താമസമുള്ളുവെങ്കിലും മറ്റ് പലദ്വീപുകളും ടൂറിസ്റ്റ് റിസോര്‍ട്ടുകളാണ്. ടൂറിസവും മീന്‍പിടുത്തവും മുഖ്യവരുമാനമാര്‍ഗ്ഗവുമായുള്ള, പവിഴപുറ്റുകള്‍ വളര്‍ന്നുണ്ടായ രാജ്യമാണ് നാം ‘മാലി’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന മാലദ്വീപ്. മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ നിലവില്‍ വരുന്നതിനു മുമ്പ് വരെ അയല്‍ദ്വീപുകള്‍ തമ്മില്‍ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാതെ ഓരോ ദ്വീപിലും ജനങ്ങള്‍ മീന്‍പിടിച്ചും മറ്റും ഒറ്റപ്പെട്ട് ജീവിതം നയിച്ചുപോന്നു.

ഈ ചെറുരാജ്യത്ത് ആയിരക്കണക്കിന് വരുന്ന മറുനാട്ടുകാരായ അധ്യാപകരിലൊരുവനാണ് ഞാന്‍. ഭരണയന്ത്രവും മറിയം റഷീദയുമടങ്ങുന്ന മാലി ('Male') തലസ്ഥാനത്തിനു വെറും 1.8 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര്‍ ചുറ്റളവ്. മാലിയില്‍ കാലുകുത്തിയപ്പോള്‍ ഏതോ വികസിത രാജ്യത്ത് എത്തിപ്പെട്ട പ്രതീതി. സിമന്റിട്ട റോഡുകള്‍, കൂറ്റന്‍ കെട്ടിടങ്ങള്‍, ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന ജനങ്ങള്‍ അങ്ങനെ പലതും. മാലിയിലെ ചില അധ്യാപക സുഹൃത്തുക്കള്‍ പറഞ്ഞാണറിഞ്ഞത്; ഞാന്‍ പോകേണ്ട ദ്വീപിലേക്ക് 12 മണിക്കൂര്‍ ബോട്ടുയാത്ര, കുട്ടികള്‍ ക്ലാസില്‍ നൃത്തം ചെയ്യും, അടിക്കരുത് പ്രശ്നമാകും. ആദ്യദിവസം തന്നെ നൃത്തവും ടെലഫോണ്‍ സംഗീതവും കൊണ്ട് അവരെന്നെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഏഴാം ക്ലാസിലെ ആദ്യ ദിവസം, പെരുമഴയത്ത് തനിച്ചായിപ്പോയ ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ ഞാന്‍ നിന്നു

“നിങ്ങള്‍ ഇന്ത്യാക്കാരനാണോ? പേരെന്ത്?”
“നിങ്ങളുടെ ദ്വീപിന്റെ പേരെന്ത്?”
“ഗേള്‍ഫ്രണ്ട് ഉണ്ടോ?” തുടങ്ങി ചോദ്യങ്ങളുടെ പ്രവാഹം.

“സര്‍ വിവാഹിതനാണോ?” മറ്റൊരു കുട്ടിച്ചാത്തന്റെ സംശയം!
“അല്ലെങ്കില്‍ യു മാരി മൈ മദര്‍” ഞാന്‍ ശബ്ദമുയര്‍ത്തി, ക്ലാസ് നിശബ്ദം.
“അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട സര്‍, യു മാരി മൈ സിസ്റ്റര്‍, ഷി ഈസ് ബ്യൂട്ടിഫുള്‍“.

ഇരുപതു ദിവസത്തെ നിരീക്ഷണത്തിനൊടുവില്‍ എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി; പ്രശ്നം ഞാനാണ്. ആയിരക്കണക്കിനു വര്‍ഷം പഴക്കമുള്ള ചരിത്ര സാംസ്ക്കാരിക സമ്പത്തുമുള്ള ഇന്ത്യക്കാരനും, എന്റെ അമ്മയെ, അല്ലെങ്കില്‍ സഹോദരിയെ കെട്ടിക്കോ എന്ന് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും കൂടാതെ പറയുന്ന, നാഗരികതയുടെ ശൈശവം പേറുന്ന ഒരു മാലദ്വീപ് കുട്ടിയും തമ്മിലുള്ള ‘conflict'. വരാന്തയിലൂടെ പോകുന്ന തിരുച്ചിറപ്പള്ളിക്കാരി അധ്യാപിക സുഗന്ധിയെ നോക്കി “യു സെക്സി സുഗന്ധി കമോണ്‍, കിസ് മി” എന്ന് ഉറക്കെപ്പറയുന്ന എട്ടാം ക്ലാസുകാരനും, വസ്ത്രവിടവിലൂടെ സ്ത്രീശരീരം കണ്ടാല്‍ നിശബ്ദനാകുന്ന ഇന്ത്യക്കാരനും തമ്മിലുള്ള തീര്‍ത്താല്‍ തീരാത്ത വിടവിന്റെ ഇടച്ചില്‍.

സ്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസകാലത്തെ പ്രണയങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇവര്‍ ജീവിതപങ്കാളിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. വിവാഹങ്ങള്‍ സ്വര്‍ഗത്തിലല്ല, കോടതിയില്‍ വച്ച് നടത്തുന്നു. കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ കുറവായതിനാല്‍ കോടതികള്‍ വിവാഹം നടത്തിപ്പും, മോചനവും മറ്റുമൊക്കെയായി നടന്നു പോകുന്നു. വക്കീലന്മാരില്ലാത്ത ദ്വീപു കോടതികളില്‍ ആകെയുള്ള ഒരു മജിസ്ട്രേറ്റും ഒന്നോ രണ്ടോ ഓഫീസ് ജീവനക്കാരും. വിവാഹിതരാകാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന സ്ത്രീയും പുരുഷനും കോടതിയില്‍ പോയി 100 റുഫിയ കൊടുത്ത് രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്താല്‍ അവര്‍ വിവാഹിതരായി. നാട്ടുകാര്‍ക്ക് കൊടുക്കുന്ന ഒരു ചായ സല്‍ക്കാരത്തില്‍ തീരുന്നു കാര്യങ്ങള്‍. അതും അടുത്ത കാലത്തുണ്ടായ മാറ്റമാണ്. ഇരുനൂറ് മുതല്‍ ആയിരം വരെയാണ് ദ്വീപുകളിലെ ജനസംഖ്യ. തലസ്ഥാനത്തും മറ്റ് ചിലദ്വീപുകളിലും മാത്രം ജനസംഖ്യ താങ്ങാവുന്നതിലും അധികം. ആളുകള്‍ കുറവായതിനാല്‍ ഏഴാം ക്ലാസ് മുതല്‍ ഇവര്‍ ഇണകളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. ക്ലാസുകളില്‍ boy/girl friends അരങ്ങു തകര്‍ക്കുന്നു. മകളുടെ കാമുകന് മിണ്ടാനും പറയാനും മാതാപിതാക്കള്‍ സൌകര്യമൊരുക്കുന്നു. ഇസ്ലാം മതത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന ഇവരുടെ പ്രണയങ്ങള്‍ നമ്മുടേത് പോലെ വേദനാജനകമല്ല. നായരെ പ്രണയിച്ച ഈഴവന്റെ നീറ്റലിനു പകരം പ്രണയകാലം ഒരാഘോഷമാക്കുന്നവരാണ് മാലദ്വീപുകാര്‍. പത്താം ക്ലാസിലെ കാമുകന്‍ ഫയാസ് കഴിഞ്ഞമാസം 40 ഗര്‍ഭനിരോധന ഉറകള്‍ ഉപയോഗിച്ചു എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ എട്ടാം ക്ലാസ്സുകാരി തസ്ലീമയുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി. സാമൂഹികാസമത്വങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ പ്രേമനൈരാശ്യങ്ങള്‍ കുറവ്.

ഇന്നാട്ടുകാര്‍ ഇങ്ങനെയാണ്; ചന്തിയ്ക്കടിക്കും, നാടുകടത്തും, ചിലപ്പോള്‍ വീട്ടു തടങ്കല്‍ വിധിയ്ക്കും. അയ്യായിരം വര്‍ഷത്തെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകം അവകാശപ്പെടാനില്ലാത്ത ഇവര്‍ നാളെയുടെ കടലും മീന്‍‌കുഞ്ഞുങ്ങളും നമുക്ക് തന്നെയാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവോടെ ചൂണ്ടകൊണ്ട് മീന്‍പിടിക്കുന്നു, കച്ചവടം ചെയ്യുന്നു, സ്വന്തം നാടുകാണാനെത്തുന്ന വിദേശികളെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു. സമുദ്രനിരപ്പില്‍ നിന്നും ശരാശരി ഒരു മീറ്റര്‍ മാത്രം ഉയര്‍മുള്ള ദ്വീപുകള്‍ ആഗോളതാപനഫലമായി ഒരു നൂറ്റാണ്ടുകൂടി സൂര്യനെകാണുമോ എന്ന ആശങ്കയോടെ ജീവിതം ആടി തീര്‍ക്കുന്നു.

published in nattupacha online magazine (www.nattupacha.com)

Tuesday, February 2, 2010

പ്രണയം, നൈരാശ്യം, പ്രവാസം


lovesign.jpg"Love is an adult emotion
some of us never grow up
some of us never reach adulthood"

ശശിദേശ് പാണ്ഡെയുടെ എവിടെയോ വായിച്ച വരികളാണിവ. പ്രണയിനിയ്ക്ക് വേണ്ടി ചിത്രശലഭങ്ങളെപ്പിടിക്കാന്‍ ഇന്ത്യന്‍ മഹാസമുദ്രത്തിലേക്ക് മാലദ്വീപ് എന്ന് ദ്വീപ് സമൂഹങ്ങളിലേക്ക് നാടുവിട്ട എന്റെ ജീവിതവുമായി ഒരുപാട് സാമ്യമുള്ള വരികള്‍ പഴയകൂട്ടുകാരിയോട് പരുഷമായി യാതൊരു വേദനയും കൂടാതെ പ്രണയം നിരസിച്ച എനിക്ക് പ്രണയിക്കാനുള്ള മാനസിക വളര്‍ച്ചയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു ബിരുദ വിദ്യാര്‍ത്ഥിക്ക് പ്രീ ഡിഗ്രിക്കാരിയോളം പോലും പ്രണയവികാരം വളര്‍ന്നിരുന്നില്ല എന്ന് പറയുന്നതാണ് ശരി. എല്ലാം വൈകിയായിരുന്നു എന്നിലേക്കെത്തിയിരുന്നത്.

കൌമാരയൌവ്വനങ്ങളുടെ സിംഹഭാഗവും ബാല്യം അപഹരിച്ചു എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. നഷ്ടബോധം കണ്ണിലൂടെ നെഞ്ചിലൂടെ പെയ്തിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്, യൌവ്വനം വൈകിയെത്തിയകാലത്ത്. ഇപ്പോള്‍, നടുക്കടലില്‍ വീണ്ടും ഞാന്‍ വേദനയുടെ കേറിയാല്‍ തീരാത്ത പടവുകളെണ്ണുന്നു. പുതിയ പ്രണയത്തിന്റെ ദുരന്തപര്യവസാനം. എന്നിലെ കാമുകനും, വ്യക്തിയും മനുഷ്യനുമെല്ലാം ഒരിക്കലും നശിക്കാത്ത പ്ളാസ്റ്റിക് അളവുകോല്‍ കൊണ്ട് അവള്‍ അളന്നു ; ഉത്തരവും തന്നു, ഇരുന്നൂറ് കൊല്ലം പഴക്കമുള്ള ഉത്തരം; നീ അധ:കൃതനാണെന്ന് കരഞ്ഞ് കാലുപിടിച്ചു തിരിച്ചുപോക്ക് അസംഭവ്യമെന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍, എന്റെ തേങ്ങലുകെളെ അവളിങ്ങനെ വിലയിരുത്തി.

You are emotionally unstable...പിന്നെ എങ്ങനെ നിന്നെ ഞാന്‍ പ്രണയിക്കും. കാരണങ്ങള്‍ അതൊന്നുമല്ല അവള്‍ വളര്‍ന്നിട്ടില്ല, പ്രണയം ഒരു Adult emotion ആണ്. ഇനിയെന്നെങ്കിലും അവള്‍ വളരുമോ ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.

ഇനി ഞാന്‍ മുകളില്‍ പറഞ്ഞതെല്ലാം തിരുത്തുകയാണ്, ഈ മഹാസമുദ്രത്തിന് നടുവില്‍ മാലദ്വീപില്‍ പലരും സ്കൂളിലെത്തുന്നത് പരസ്പരം കാണാന്‍മാത്രം. പ്രേമലേഖനങ്ങള്‍ കൈമാറുന്നതും വായിക്കുന്നതും അദ്ധ്യാപകരുടെ സമക്ഷത്തില്‍ മറവുകളില്ലാത്ത പ്രണയം. അസൂയ തോന്നിയിട്ടുണ്ട് ഈ ബാല്യകാല പ്രണയങ്ങളില്‍ വലിയൊരു ശതമാനവും വിവാഹത്തില്‍ കലാശിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ മുകളില്‍ പറഞ്ഞ Adult emotionന് ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ലാതാകുന്നു. പ്രണയം ഒരു ബാല്യകാല വിനോദമായിമാറുന്നു. അവര്‍ മുതിരുന്നതനുസരിച്ച് സമൂഹം അവര്‍ക്ക് പ്രണയിക്കാനുള്ള സാധ്യതകള്‍ നല്‍കുന്നു, സഹായിക്കുന്നു. ഇതിലാര്‍ക്കും പരാതിയോ പരിഭവമോയില്ല. കാരണം മാലദ്വീപുകാര്‍ കപട സദാചാരകാരല്ല, സദാചാരം എന്നൊരു വാക്ക് ഇവിടെയില്ല. എല്ലാം ആചാരങ്ങള്‍. അധ:ക്രിതര്‍ വരേണ്യനെ പ്രണയിക്കുമ്പോഴല്ലോ സദാചാരവും സാമൂഹികവിപത്തുമൊക്കെ നമ്മളോര്‍ക്കുന്നത്. ഇവിടെ അധകൃതരും വരേണ്യനുമില്ല എല്ലാവരും തുല്യര്‍ സമൂഹത്തേക്കാള്‍ വ്യക്തികള്‍ക്ക് പ്രാധാന്യം.

ഈ പ്രണയപ്പെരുമഴ തിമിര്‍ത്ത് പെയ്യുന്ന നാട്ടില്‍ പ്രണയം തിരസ്കരിക്കപപ്പെട്ട എന്റെ ജീവിതം എത്ര ശ്രമകരമായിരിക്കും. നൈരാശ്യവും ദ്വീപിലെ ഒറ്റപ്പെടലും ഭീകരമാകുമ്പോള്‍ വീണ്ടുമാശിക്കും അവള്‍ വളരും സമൂഹത്തിന്റെ പുകമറകള്‍ തുറന്ന് യൌവ്വനത്തിലേക്ക്. പ്രവാസവും പ്രണയനൈരാശ്യവും മനസിലെ പൂങ്കുലകുലുക്കിയെറിയുമ്പോള്‍ ഒരു നനുത്തമഴപോലെ അച്ഛന്റെ കത്ത്.

നാട്ടിലും വീട്ടിലും കല്യാണ വീടുകളിലുമെല്ലാം നിന്റെ സ്ഥലം ഒഴിഞ്ഞ് കിടക്കുന്നു. ഇവിടെയിപ്പോള്‍ വസന്തമാണ്. നീ നട്ട് നനച്ച ചെടികളും മരങ്ങളും പൂത്ത് നില്‍ക്കുന്നു. മഞ്ഞയും ചുവപ്പും വയലറ്റുമൊക്കെയുണ്ട് നീയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എനിയ്ക്കും അതെല്ലാം ആസ്വദിക്കാമായിരുന്നു. നീയില്ലാതെ മഴക്കാലം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ചളിയില്‍ക്കളിച്ച് ചേറ് പുരണ്ട ഒരു തുണിക്കഷ്ണം പോലും അലക്കാനില്ലാതെപോയതില്‍ അമ്മയ്ക്ക് പരിഭവം. നല്ല കളിപ്പാട്ടങ്ങളോ, വിദ്യാഭ്യാസമോ, ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളോ തരാത്തതില്‍ അച്ഛനോട് ദേഷ്യം തോന്നരുത്. മനസിലൊരു മഴക്കാലം കാത്തുവച്ചിട്ടുണ്ട് നിനക്ക്. വരേണ്യനല്ലാത്തതിനാല്‍ നിന്റെ പ്രണയം തകര്‍ന്നതില്‍ സങ്കടമുണ്ട്. ഇവിടെയിപ്പോഴും മനുഷ്യരെ പ്രണയിക്കുന്നകാലം വിദൂരമാണ്. എങ്കിലും ഞാനൊന്ന് തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട് പാടം തീറെഴുതിയാണെങ്കിലും ഒരു സോഫ്റ്റ് വെയര്‍ വാങ്ങുവാന്‍; ജാതീയതകള്‍ മഴയിലലിയിക്കുന്ന സോഫ്റ്റ് വെയര്‍. കത്തുകളെഴുതുക.
സ്നേഹപൂര്‍വ്വം
അച്ഛന്‍

ഇത് വെറുമൊരു കത്തല്ല. അയ്യായിരം കൊല്ലം മുമ്പ് സിന്ധു നദിയുടെ തീരത്ത് ഉടലെടുത്ത സംസ്കാരമാണ്. കാലന്തരങ്ങളിലൂടെ ഓരോ ഭാരതീയനം, മലയാളിയും കൊട്ടിപ്പാടി മിനുക്കിയെടുത്ത സംസ്കാരം. മഴയും, പുഴയും, കാടും, അപ്പൂപ്പന്‍താടികളും, വെള്ളാരങ്കല്ലുകളും, വലപ്പൊട്ടുകലുമൊക്കെയുല്ല ഒരു വസന്തമാണ് നാട്. പ്രിയപ്പെട്ടവരും പരിഞ്ഞുപോയവരും ഇനിയും തിരികെവരുമെന്ന് ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നവരും അവിടെയുള്ളത് കൊണ്ടായിരിക്കാം. ഇവിടെയിപ്പോള്‍ മഴക്കാലമാണ് മനസില്‍ നിന്നെക്കൊണ്ടു നടക്കുന്ന പോലെയാണ് മഴക്കാലവും. എങ്കിലും കാട്ടിലെമഴയായിരുന്നു സുഖം. ഇലകളിലൂടെ ചില്ലകളിലൂടെ ഒഴുകിയൊഴുകി താഴോട്ട് മണ്ണിന്റെ മൌനത്തിലേക്ക്............. ഈ കടലിലെ മഴ എന്റെ പ്രണയംപോലെയാണ്; പെയ്തിട്ടും പെയ്തിട്ടും ഒരു നന്ദിയുമില്ലാതെ കടല്‍.

Published in nattupacha online magazine

Sunday, January 24, 2010

നരയ്ക്കുന്ന പൂമ്പാറ്റകള്‍

പ്രണയം പൂമ്പാറ്റചിറകുപോലെ
എത്ര ഓര്‍ത്താലും കിട്ടാത്ത ചിത്രങ്ങള്‍,നിറങ്ങള്‍....
കാണുമ്പോള്‍ എല്ലാം സുന്ദരം സുവ്യക്തം
കാണാതിരിക്കുമ്പോള്‍ നിറങ്ങളും വരകളും മങ്ങി
ശലഭം എന്ന ഓര്‍മ്മ മാത്രം.
കണ്ടില്ലല്ലോ എന്ന വേദനയും.
ശലഭങ്ങള്‍ കൊണ്ടുനിറച്ച വീടെനിക്ക് വേണ്ട.
ഒന്നോ രണ്ടോ പൂമ്പാറ്റ ചുമരില്‍ പതിക്കാം;
അതാണ്‌ ചന്തം.
ചുമരില്ലാത്ത വീടാണെങ്കില്‍
അവരെന്റെ ഹൃദയഭിത്തികളില്‍ തൂങ്ങിക്കിടക്കട്ടെ....

പരാജിതന്‍

തിരിച്ചു ദ്വീപിലേക്ക് നടക്കുന്നു
പച്ച ഒലിച്ചുപോയ കാടിന്റെ മുറിപ്പാടിലൂടെ
നടന്നു ഞാന്‍ സമുദ്രത്തിലെത്തി; ഇന്ത്യന്‍ മഹാസമുദ്രം.
കന്നീരുപ്പിന്റെ തിരകളെ പുണരാന്‍
പ്രോഗ്രാം ചെയ്ത ദൈവങ്ങളെ വിളിക്കാതെ
ഒറ്റയ്ക്ക് ഒരു നടത്തം.
തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല, നോക്കില്ല.
പെരുംകുളവും ആല്‍ത്തറയും തിരികെ വിളിക്കും
ചന്തപ്പുരയും കോട്ടമൈതാനവും മഴനൂല്‍കൊണ്ട്
ആഞ്ഞുവലിക്കും
പ്രണയിച്ചു പ്രണയിച്ചു പ്രണയം നിലച്ചവളെ
നീയാണെന്റെ ശക്തി, എന്റെയാശ്രയം
നിന്റെ നിസ്സംഗമായ ചിരി
എന്റെ നടത്തത്തിനു വേഗം തരുന്നു;
ഒടുക്കത്തെ വേഗം.