Sunday, February 7, 2010

‘യു മാരി മൈ മദര്‍’


മാലദ്വീപ് എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ടോ? കേട്ടാല്‍ തോന്നും നാലുപാടും വെള്ളത്താല്‍ ചുറ്റപ്പെട്ട് കിടക്കുന്ന ഒരു ദ്വീപ് അല്ലെങ്കില്‍ രാജ്യം. കാര്യം ശരിയാണെങ്കിലും ഈ രാജ്യത്തിന് ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായി ഒരു പാട് പ്രത്യേകതകളുണ്ട്. ഇന്ത്യയ്ക്ക് തെക്ക് പടിഞ്ഞാറ് ഇന്ത്യന്‍ മഹാസമുദ്രത്തില്‍ ലക്ഷദ്വീപ് സമൂഹത്തിന് തൊട്ടുതാഴെ ഒരു മാലപോലെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന ആയിരത്തി തൊള്ളായിരത്തില്‍ പരം ദ്വീപുകള്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നതാണ് ഈ ചെറുരാജ്യം. ഇതില്‍ വെറും ഇരുനൂറ് ദ്വീപുകളിലേ ആള്‍ത്താമസമുള്ളുവെങ്കിലും മറ്റ് പലദ്വീപുകളും ടൂറിസ്റ്റ് റിസോര്‍ട്ടുകളാണ്. ടൂറിസവും മീന്‍പിടുത്തവും മുഖ്യവരുമാനമാര്‍ഗ്ഗവുമായുള്ള, പവിഴപുറ്റുകള്‍ വളര്‍ന്നുണ്ടായ രാജ്യമാണ് നാം ‘മാലി’ എന്ന് വിളിക്കുന്ന മാലദ്വീപ്. മൊബൈല്‍ ഫോണ്‍ നിലവില്‍ വരുന്നതിനു മുമ്പ് വരെ അയല്‍ദ്വീപുകള്‍ തമ്മില്‍ യാതൊരു ബന്ധവുമില്ലാതെ ഓരോ ദ്വീപിലും ജനങ്ങള്‍ മീന്‍പിടിച്ചും മറ്റും ഒറ്റപ്പെട്ട് ജീവിതം നയിച്ചുപോന്നു.

ഈ ചെറുരാജ്യത്ത് ആയിരക്കണക്കിന് വരുന്ന മറുനാട്ടുകാരായ അധ്യാപകരിലൊരുവനാണ് ഞാന്‍. ഭരണയന്ത്രവും മറിയം റഷീദയുമടങ്ങുന്ന മാലി ('Male') തലസ്ഥാനത്തിനു വെറും 1.8 ചതുരശ്ര കിലോമീറ്റര്‍ ചുറ്റളവ്. മാലിയില്‍ കാലുകുത്തിയപ്പോള്‍ ഏതോ വികസിത രാജ്യത്ത് എത്തിപ്പെട്ട പ്രതീതി. സിമന്റിട്ട റോഡുകള്‍, കൂറ്റന്‍ കെട്ടിടങ്ങള്‍, ഇംഗ്ലീഷ് സംസാരിക്കുന്ന ജനങ്ങള്‍ അങ്ങനെ പലതും. മാലിയിലെ ചില അധ്യാപക സുഹൃത്തുക്കള്‍ പറഞ്ഞാണറിഞ്ഞത്; ഞാന്‍ പോകേണ്ട ദ്വീപിലേക്ക് 12 മണിക്കൂര്‍ ബോട്ടുയാത്ര, കുട്ടികള്‍ ക്ലാസില്‍ നൃത്തം ചെയ്യും, അടിക്കരുത് പ്രശ്നമാകും. ആദ്യദിവസം തന്നെ നൃത്തവും ടെലഫോണ്‍ സംഗീതവും കൊണ്ട് അവരെന്നെ ക്ലാസ്സിലേക്ക് സ്വാഗതം ചെയ്തു. ഏഴാം ക്ലാസിലെ ആദ്യ ദിവസം, പെരുമഴയത്ത് തനിച്ചായിപ്പോയ ഒരു കുട്ടിയെപ്പോലെ ഞാന്‍ നിന്നു

“നിങ്ങള്‍ ഇന്ത്യാക്കാരനാണോ? പേരെന്ത്?”
“നിങ്ങളുടെ ദ്വീപിന്റെ പേരെന്ത്?”
“ഗേള്‍ഫ്രണ്ട് ഉണ്ടോ?” തുടങ്ങി ചോദ്യങ്ങളുടെ പ്രവാഹം.

“സര്‍ വിവാഹിതനാണോ?” മറ്റൊരു കുട്ടിച്ചാത്തന്റെ സംശയം!
“അല്ലെങ്കില്‍ യു മാരി മൈ മദര്‍” ഞാന്‍ ശബ്ദമുയര്‍ത്തി, ക്ലാസ് നിശബ്ദം.
“അല്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട സര്‍, യു മാരി മൈ സിസ്റ്റര്‍, ഷി ഈസ് ബ്യൂട്ടിഫുള്‍“.

ഇരുപതു ദിവസത്തെ നിരീക്ഷണത്തിനൊടുവില്‍ എനിക്ക് കാര്യം മനസ്സിലായി; പ്രശ്നം ഞാനാണ്. ആയിരക്കണക്കിനു വര്‍ഷം പഴക്കമുള്ള ചരിത്ര സാംസ്ക്കാരിക സമ്പത്തുമുള്ള ഇന്ത്യക്കാരനും, എന്റെ അമ്മയെ, അല്ലെങ്കില്‍ സഹോദരിയെ കെട്ടിക്കോ എന്ന് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും കൂടാതെ പറയുന്ന, നാഗരികതയുടെ ശൈശവം പേറുന്ന ഒരു മാലദ്വീപ് കുട്ടിയും തമ്മിലുള്ള ‘conflict'. വരാന്തയിലൂടെ പോകുന്ന തിരുച്ചിറപ്പള്ളിക്കാരി അധ്യാപിക സുഗന്ധിയെ നോക്കി “യു സെക്സി സുഗന്ധി കമോണ്‍, കിസ് മി” എന്ന് ഉറക്കെപ്പറയുന്ന എട്ടാം ക്ലാസുകാരനും, വസ്ത്രവിടവിലൂടെ സ്ത്രീശരീരം കണ്ടാല്‍ നിശബ്ദനാകുന്ന ഇന്ത്യക്കാരനും തമ്മിലുള്ള തീര്‍ത്താല്‍ തീരാത്ത വിടവിന്റെ ഇടച്ചില്‍.

സ്കൂള്‍ വിദ്യാഭ്യാസകാലത്തെ പ്രണയങ്ങളിലൂടെയാണ് ഇവര്‍ ജീവിതപങ്കാളിയെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നത്. വിവാഹങ്ങള്‍ സ്വര്‍ഗത്തിലല്ല, കോടതിയില്‍ വച്ച് നടത്തുന്നു. കുറ്റകൃത്യങ്ങള്‍ കുറവായതിനാല്‍ കോടതികള്‍ വിവാഹം നടത്തിപ്പും, മോചനവും മറ്റുമൊക്കെയായി നടന്നു പോകുന്നു. വക്കീലന്മാരില്ലാത്ത ദ്വീപു കോടതികളില്‍ ആകെയുള്ള ഒരു മജിസ്ട്രേറ്റും ഒന്നോ രണ്ടോ ഓഫീസ് ജീവനക്കാരും. വിവാഹിതരാകാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുന്ന സ്ത്രീയും പുരുഷനും കോടതിയില്‍ പോയി 100 റുഫിയ കൊടുത്ത് രജിസ്റ്റര്‍ ചെയ്താല്‍ അവര്‍ വിവാഹിതരായി. നാട്ടുകാര്‍ക്ക് കൊടുക്കുന്ന ഒരു ചായ സല്‍ക്കാരത്തില്‍ തീരുന്നു കാര്യങ്ങള്‍. അതും അടുത്ത കാലത്തുണ്ടായ മാറ്റമാണ്. ഇരുനൂറ് മുതല്‍ ആയിരം വരെയാണ് ദ്വീപുകളിലെ ജനസംഖ്യ. തലസ്ഥാനത്തും മറ്റ് ചിലദ്വീപുകളിലും മാത്രം ജനസംഖ്യ താങ്ങാവുന്നതിലും അധികം. ആളുകള്‍ കുറവായതിനാല്‍ ഏഴാം ക്ലാസ് മുതല്‍ ഇവര്‍ ഇണകളെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നു. ക്ലാസുകളില്‍ boy/girl friends അരങ്ങു തകര്‍ക്കുന്നു. മകളുടെ കാമുകന് മിണ്ടാനും പറയാനും മാതാപിതാക്കള്‍ സൌകര്യമൊരുക്കുന്നു. ഇസ്ലാം മതത്തില്‍ വിശ്വസിക്കുന്ന ഇവരുടെ പ്രണയങ്ങള്‍ നമ്മുടേത് പോലെ വേദനാജനകമല്ല. നായരെ പ്രണയിച്ച ഈഴവന്റെ നീറ്റലിനു പകരം പ്രണയകാലം ഒരാഘോഷമാക്കുന്നവരാണ് മാലദ്വീപുകാര്‍. പത്താം ക്ലാസിലെ കാമുകന്‍ ഫയാസ് കഴിഞ്ഞമാസം 40 ഗര്‍ഭനിരോധന ഉറകള്‍ ഉപയോഗിച്ചു എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ എട്ടാം ക്ലാസ്സുകാരി തസ്ലീമയുടെ മുഖത്ത് പുഞ്ചിരി. സാമൂഹികാസമത്വങ്ങള്‍ ഇല്ലാത്തതിനാല്‍ പ്രേമനൈരാശ്യങ്ങള്‍ കുറവ്.

ഇന്നാട്ടുകാര്‍ ഇങ്ങനെയാണ്; ചന്തിയ്ക്കടിക്കും, നാടുകടത്തും, ചിലപ്പോള്‍ വീട്ടു തടങ്കല്‍ വിധിയ്ക്കും. അയ്യായിരം വര്‍ഷത്തെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകം അവകാശപ്പെടാനില്ലാത്ത ഇവര്‍ നാളെയുടെ കടലും മീന്‍‌കുഞ്ഞുങ്ങളും നമുക്ക് തന്നെയാണ് എന്ന തിരിച്ചറിവോടെ ചൂണ്ടകൊണ്ട് മീന്‍പിടിക്കുന്നു, കച്ചവടം ചെയ്യുന്നു, സ്വന്തം നാടുകാണാനെത്തുന്ന വിദേശികളെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിക്കുന്നു. സമുദ്രനിരപ്പില്‍ നിന്നും ശരാശരി ഒരു മീറ്റര്‍ മാത്രം ഉയര്‍മുള്ള ദ്വീപുകള്‍ ആഗോളതാപനഫലമായി ഒരു നൂറ്റാണ്ടുകൂടി സൂര്യനെകാണുമോ എന്ന ആശങ്കയോടെ ജീവിതം ആടി തീര്‍ക്കുന്നു.

published in nattupacha online magazine (www.nattupacha.com)

Tuesday, February 2, 2010

പ്രണയം, നൈരാശ്യം, പ്രവാസം


lovesign.jpg"Love is an adult emotion
some of us never grow up
some of us never reach adulthood"

ശശിദേശ് പാണ്ഡെയുടെ എവിടെയോ വായിച്ച വരികളാണിവ. പ്രണയിനിയ്ക്ക് വേണ്ടി ചിത്രശലഭങ്ങളെപ്പിടിക്കാന്‍ ഇന്ത്യന്‍ മഹാസമുദ്രത്തിലേക്ക് മാലദ്വീപ് എന്ന് ദ്വീപ് സമൂഹങ്ങളിലേക്ക് നാടുവിട്ട എന്റെ ജീവിതവുമായി ഒരുപാട് സാമ്യമുള്ള വരികള്‍ പഴയകൂട്ടുകാരിയോട് പരുഷമായി യാതൊരു വേദനയും കൂടാതെ പ്രണയം നിരസിച്ച എനിക്ക് പ്രണയിക്കാനുള്ള മാനസിക വളര്‍ച്ചയുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരു ബിരുദ വിദ്യാര്‍ത്ഥിക്ക് പ്രീ ഡിഗ്രിക്കാരിയോളം പോലും പ്രണയവികാരം വളര്‍ന്നിരുന്നില്ല എന്ന് പറയുന്നതാണ് ശരി. എല്ലാം വൈകിയായിരുന്നു എന്നിലേക്കെത്തിയിരുന്നത്.

കൌമാരയൌവ്വനങ്ങളുടെ സിംഹഭാഗവും ബാല്യം അപഹരിച്ചു എന്ന് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. നഷ്ടബോധം കണ്ണിലൂടെ നെഞ്ചിലൂടെ പെയ്തിറങ്ങിയിട്ടുണ്ട്, യൌവ്വനം വൈകിയെത്തിയകാലത്ത്. ഇപ്പോള്‍, നടുക്കടലില്‍ വീണ്ടും ഞാന്‍ വേദനയുടെ കേറിയാല്‍ തീരാത്ത പടവുകളെണ്ണുന്നു. പുതിയ പ്രണയത്തിന്റെ ദുരന്തപര്യവസാനം. എന്നിലെ കാമുകനും, വ്യക്തിയും മനുഷ്യനുമെല്ലാം ഒരിക്കലും നശിക്കാത്ത പ്ളാസ്റ്റിക് അളവുകോല്‍ കൊണ്ട് അവള്‍ അളന്നു ; ഉത്തരവും തന്നു, ഇരുന്നൂറ് കൊല്ലം പഴക്കമുള്ള ഉത്തരം; നീ അധ:കൃതനാണെന്ന് കരഞ്ഞ് കാലുപിടിച്ചു തിരിച്ചുപോക്ക് അസംഭവ്യമെന്ന് തോന്നിയപ്പോള്‍, എന്റെ തേങ്ങലുകെളെ അവളിങ്ങനെ വിലയിരുത്തി.

You are emotionally unstable...പിന്നെ എങ്ങനെ നിന്നെ ഞാന്‍ പ്രണയിക്കും. കാരണങ്ങള്‍ അതൊന്നുമല്ല അവള്‍ വളര്‍ന്നിട്ടില്ല, പ്രണയം ഒരു Adult emotion ആണ്. ഇനിയെന്നെങ്കിലും അവള്‍ വളരുമോ ഞാന്‍ കാത്തിരുന്നു.

ഇനി ഞാന്‍ മുകളില്‍ പറഞ്ഞതെല്ലാം തിരുത്തുകയാണ്, ഈ മഹാസമുദ്രത്തിന് നടുവില്‍ മാലദ്വീപില്‍ പലരും സ്കൂളിലെത്തുന്നത് പരസ്പരം കാണാന്‍മാത്രം. പ്രേമലേഖനങ്ങള്‍ കൈമാറുന്നതും വായിക്കുന്നതും അദ്ധ്യാപകരുടെ സമക്ഷത്തില്‍ മറവുകളില്ലാത്ത പ്രണയം. അസൂയ തോന്നിയിട്ടുണ്ട് ഈ ബാല്യകാല പ്രണയങ്ങളില്‍ വലിയൊരു ശതമാനവും വിവാഹത്തില്‍ കലാശിക്കുന്നു. അപ്പോള്‍ മുകളില്‍ പറഞ്ഞ Adult emotionന് ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ലാതാകുന്നു. പ്രണയം ഒരു ബാല്യകാല വിനോദമായിമാറുന്നു. അവര്‍ മുതിരുന്നതനുസരിച്ച് സമൂഹം അവര്‍ക്ക് പ്രണയിക്കാനുള്ള സാധ്യതകള്‍ നല്‍കുന്നു, സഹായിക്കുന്നു. ഇതിലാര്‍ക്കും പരാതിയോ പരിഭവമോയില്ല. കാരണം മാലദ്വീപുകാര്‍ കപട സദാചാരകാരല്ല, സദാചാരം എന്നൊരു വാക്ക് ഇവിടെയില്ല. എല്ലാം ആചാരങ്ങള്‍. അധ:ക്രിതര്‍ വരേണ്യനെ പ്രണയിക്കുമ്പോഴല്ലോ സദാചാരവും സാമൂഹികവിപത്തുമൊക്കെ നമ്മളോര്‍ക്കുന്നത്. ഇവിടെ അധകൃതരും വരേണ്യനുമില്ല എല്ലാവരും തുല്യര്‍ സമൂഹത്തേക്കാള്‍ വ്യക്തികള്‍ക്ക് പ്രാധാന്യം.

ഈ പ്രണയപ്പെരുമഴ തിമിര്‍ത്ത് പെയ്യുന്ന നാട്ടില്‍ പ്രണയം തിരസ്കരിക്കപപ്പെട്ട എന്റെ ജീവിതം എത്ര ശ്രമകരമായിരിക്കും. നൈരാശ്യവും ദ്വീപിലെ ഒറ്റപ്പെടലും ഭീകരമാകുമ്പോള്‍ വീണ്ടുമാശിക്കും അവള്‍ വളരും സമൂഹത്തിന്റെ പുകമറകള്‍ തുറന്ന് യൌവ്വനത്തിലേക്ക്. പ്രവാസവും പ്രണയനൈരാശ്യവും മനസിലെ പൂങ്കുലകുലുക്കിയെറിയുമ്പോള്‍ ഒരു നനുത്തമഴപോലെ അച്ഛന്റെ കത്ത്.

നാട്ടിലും വീട്ടിലും കല്യാണ വീടുകളിലുമെല്ലാം നിന്റെ സ്ഥലം ഒഴിഞ്ഞ് കിടക്കുന്നു. ഇവിടെയിപ്പോള്‍ വസന്തമാണ്. നീ നട്ട് നനച്ച ചെടികളും മരങ്ങളും പൂത്ത് നില്‍ക്കുന്നു. മഞ്ഞയും ചുവപ്പും വയലറ്റുമൊക്കെയുണ്ട് നീയുണ്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എനിയ്ക്കും അതെല്ലാം ആസ്വദിക്കാമായിരുന്നു. നീയില്ലാതെ മഴക്കാലം പോയതറിഞ്ഞില്ല. ചളിയില്‍ക്കളിച്ച് ചേറ് പുരണ്ട ഒരു തുണിക്കഷ്ണം പോലും അലക്കാനില്ലാതെപോയതില്‍ അമ്മയ്ക്ക് പരിഭവം. നല്ല കളിപ്പാട്ടങ്ങളോ, വിദ്യാഭ്യാസമോ, ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളോ തരാത്തതില്‍ അച്ഛനോട് ദേഷ്യം തോന്നരുത്. മനസിലൊരു മഴക്കാലം കാത്തുവച്ചിട്ടുണ്ട് നിനക്ക്. വരേണ്യനല്ലാത്തതിനാല്‍ നിന്റെ പ്രണയം തകര്‍ന്നതില്‍ സങ്കടമുണ്ട്. ഇവിടെയിപ്പോഴും മനുഷ്യരെ പ്രണയിക്കുന്നകാലം വിദൂരമാണ്. എങ്കിലും ഞാനൊന്ന് തീരുമാനിച്ചിട്ടുണ്ട് പാടം തീറെഴുതിയാണെങ്കിലും ഒരു സോഫ്റ്റ് വെയര്‍ വാങ്ങുവാന്‍; ജാതീയതകള്‍ മഴയിലലിയിക്കുന്ന സോഫ്റ്റ് വെയര്‍. കത്തുകളെഴുതുക.
സ്നേഹപൂര്‍വ്വം
അച്ഛന്‍

ഇത് വെറുമൊരു കത്തല്ല. അയ്യായിരം കൊല്ലം മുമ്പ് സിന്ധു നദിയുടെ തീരത്ത് ഉടലെടുത്ത സംസ്കാരമാണ്. കാലന്തരങ്ങളിലൂടെ ഓരോ ഭാരതീയനം, മലയാളിയും കൊട്ടിപ്പാടി മിനുക്കിയെടുത്ത സംസ്കാരം. മഴയും, പുഴയും, കാടും, അപ്പൂപ്പന്‍താടികളും, വെള്ളാരങ്കല്ലുകളും, വലപ്പൊട്ടുകലുമൊക്കെയുല്ല ഒരു വസന്തമാണ് നാട്. പ്രിയപ്പെട്ടവരും പരിഞ്ഞുപോയവരും ഇനിയും തിരികെവരുമെന്ന് ഞാന്‍ പ്രതീക്ഷിക്കുന്നവരും അവിടെയുള്ളത് കൊണ്ടായിരിക്കാം. ഇവിടെയിപ്പോള്‍ മഴക്കാലമാണ് മനസില്‍ നിന്നെക്കൊണ്ടു നടക്കുന്ന പോലെയാണ് മഴക്കാലവും. എങ്കിലും കാട്ടിലെമഴയായിരുന്നു സുഖം. ഇലകളിലൂടെ ചില്ലകളിലൂടെ ഒഴുകിയൊഴുകി താഴോട്ട് മണ്ണിന്റെ മൌനത്തിലേക്ക്............. ഈ കടലിലെ മഴ എന്റെ പ്രണയംപോലെയാണ്; പെയ്തിട്ടും പെയ്തിട്ടും ഒരു നന്ദിയുമില്ലാതെ കടല്‍.

Published in nattupacha online magazine